Italy

Wijnbouw op het schiereiland begon ruwweg achthonderd jaar voor Christus bij de Etrusken in Toscane en de Grieken in Zuid-Italië, die de regio Oenotria — "land van de wijnstok" — doopten. De Romeinen industrialiseerden de productie en exporteerden naar het hele rijk.

Na de val van Rome bewaarden middeleeuwse kloosters de wijnbouw via Benedictijnen en Cisterciënzers. Het moderne classificatie-systeem ontstond pas in 1963 met de DOC-wet, gevolgd door de hogere DOCG-trap in 1980. Sangiovese in Brunello (1980) en Nebbiolo in Barolo (1980) waren de eerste DOCG's.

Italië strekt zich uit van 47° tot 36° noorderbreedte, dus klimaten variëren extreem. Alpenregio's als Alto Adige hebben koele continentale zomers en strenge winters. Centraal-Italië (Toscane, Marche) is gematigd mediterraan met droge zomers. Sicilië en Puglia kennen warme, zonnige zomers met weinig neerslag — bijna woestijn-achtig in het binnenland.

Italië telt meer dan vijfhonderd autochtone druivenrassen — meer dan welk ander land ook. Sangiovese is de meest geplante (Chianti, Brunello, Vino Nobile), gevolgd door Montepulciano (Abruzzo, Marche), Glera (Prosecco) en Pinot Grigio. Voor wit zijn Trebbiano, Vermentino en Garganega prominent. Veel wijnbouw is nog kleinschalig: het gemiddelde Italiaanse wijngoed beslaat onder de twee hectare.

Wijn hoort in Italië bij de tafel, niet bij de bibliotheek. Een glas Chianti bij pasta is geen statement, het is gewoon dinsdag. Regionale trots is sterk: Toscanen kopen Toscaans, Veneten Veneto. Sommelier-cultuur bestaat, maar de gewone Italiaan drinkt zonder jargon en kiest op gerecht en streek.