Barolo

Barolo, in Piemonte ten zuiden van Alba, is sinds de negentiende eeuw 's werelds meest gerespecteerde Nebbiolo-zone. De moderne Barolo-stijl ontstond rond 1840 toen Marchesa Giulia Falletti met Franse oenoloog Louis Oudart experimenteerde om Nebbiolo om te zetten van traditioneel halfzoete wijn naar een droge, lang-gerijpte stijl. Het Huis van Savoye werd grote afnemer — Barolo werd "de wijn der koningen".

In de jaren tachtig ontstond de Barolo Wars: "modernisten" zoals Elio Altare en Paolo Scavino kortten vatrijping in en gebruikten kleine Franse barriques voor toegankelijker, fruit-vooruit-stijl. "Tradisten" zoals Giuseppe Mascarello en Bartolo Mascarello hielden vast aan grote Sloveense eik en lange rijping. Anno 2020 zijn de uitersten verzoend; veel huizen combineren elementen van beide.

Barolo bestaat uit elf gemeenten waarvan La Morra, Barolo, Castiglione Falletto, Monforte d'Alba en Serralunga d'Alba de belangrijkste zijn. Hoogte: 250-450 meter. Bodems zijn klei-kalk ("tortoniaan" in westen — La Morra/Barolo) of zandiger ("helvetiaan" in oosten — Serralunga, Monforte) — de eerste levert toegankelijker, eerder drinkbaar Barolo, de tweede tannine-rijker en lang-bewaarbaar. De "sori" — zonbeschenen zuid-zuidwest hellingen — zijn de elite-percelen.

Barolo is monovariëtaal Nebbiolo. Geen andere druif. Nebbiolo (van Italiaans "nebbia" — mist, vanwege de witte beschimmeling op rijpe druiven) levert wijnen met paradoxale combinatie: lichte kleur (vergelijkbaar met Pinot Noir), maar zware tannine en zuren — kan twintig tot vijftig jaar bewaren. Profiel: rozenblad, teer, leer, kers, anijs.

Klassiekers (tradisten): Bartolo Mascarello, Giuseppe Mascarello, Giuseppe Rinaldi, Giacomo Conterno (van wie Monfortino een legende is). Modernisten: Elio Altare, Paolo Scavino, Luciano Sandrone (gematigde modernist), Roberto Voerzio. Cult-namen onafhankelijk van fractie: Aldo Conterno, Bruno Giacosa. Vajra en G.D. Vajra zijn gewaardeerde nieuwere generatie. Voor entry-level: La Morra-coöperatieve Terre del Barolo.