Hoe ontstond Valpolicella Classico?
Valpolicella ligt ten noorden van Verona, in de uitlopers van de Italiaanse Alpen. De naam betekent waarschijnlijk "vallei van vele kelders" en de regio maakt al sinds Romeinse tijden wijn — Plinius en Cassiodorus schreven er over. De moderne Valpolicella Classico-zone — het oorspronkelijke, beschermde hart van de regio — werd in 1968 als DOC erkend, met Amarone della Valpolicella als DOCG sinds 2010.
De appassimento-techniek (druiven drogen voor persing) gaat terug op recente eeuwen voor Romeinse retsina-stijl wijnen. Recioto della Valpolicella was de oorspronkelijke zoete versie; Amarone — droog door volledig doorgegist — werd in de jaren vijftig per ongeluk "uitgevonden" door Bertani.
Bodem, hoogte, klimaat.
Valpolicella Classico beslaat vijf gemeenten — Negrar, Marano, Fumane, Sant'Ambrogio, San Pietro in Cariano — in een heuvelachtige zone met kalkmergelbodems en goede drainage. Hoogtes lopen van honderdvijftig tot vijfhonderd meter, met koele nachten en zonnige dagen — ideaal voor druiven die wel rijpen maar zuren behouden. Het Lago di Garda-effect mildert temperaturen en beschermt tegen vorst.
De kerndruiven van Valpolicella Classico
Corvina Veronese is de hoofd-druif (vijftig tot zeventig procent) en geeft Valpolicella zijn herkenbare kers- en kruiden-profiel met lichte amandel-bittertoon. Rondinella (twintig tot dertig procent) brengt kleurstabiliteit en structuur. Molinara is traditioneel maar steeds minder gebruikt door producenten die meer concentratie willen. Sinds 2003 zijn Oseleta en Croatina toegestaan als minor-rassen.
Wie maakt hier verschil?
Speri Viticoltori (sinds 1874, zevende generatie) staat voor klassieke Valpolicella in Sant'Ambrogio met de cru Vigneto Monte Sant'Urbano voor Amarone. Bertani (1857) maakte de eerste moderne droge Amarone. Quintarelli en Dal Forno Romano zijn de cult-namen voor zeer geconcentreerde, lang-rijpende stijlen. Allegrini en Masi zijn grotere maar respectabele commerciële huizen.