Greece

Grieken plantten wijnstokken in heel het Middellandse Zee-bekken, onder meer in Italië, Frankrijk en Spanje — moderne Europese wijnbouw vertrekt grotendeels van Griekse pioniers vanaf 800 voor Christus. Onder Ottomaans bewind (1453-1830) was wijnbouw beperkt maar overleefde in kloosters. Na onafhankelijkheid in 1830 werd de industrie heropgebouwd.

De moderne kwaliteitsbeweging begon in de jaren tachtig en negentig met namen als Domaine Gerovassiliou en Domaine Skouras. Toetreding tot de EU in 1981 dwong tot stricter classificatie — het PDO/PGI-systeem omvat nu 33 PDO's en 120 PGI's.

Griekenland is overwegend mediterraan-warm met droge zomers, maar regionaal zeer divers. Macedonia in het noorden is continentaler en koeler — Naoussa-streek heeft zelfs sneeuw. Peloponnesos is mediterraan-bergachtig met hoogtegraden tot 800 meter. Eilanden zoals Santorini hebben extreme zeewinden en vulkanische bodems; wijnstokken groeien hier in beschermende mandvormen (kouloura) tegen de aigéri-wind.

Griekenland telt meer dan driehonderd autochtone druivenrassen. Voor wit zijn Assyrtiko (vooral Santorini, mineraal en bewaarbaar), Moschofilero, Malagouzia en Roditis prominent. Voor rood: Xinomavro (Macedonia, vergeleken met Nebbiolo door tannine), Agiorgitiko (Nemea), Mavrodaphne, Limnio. Retsina — wit met dennenhars — is een tweeduizend jaar oude traditie die historisch werd gebruikt voor amfora-bewaring.

Griekenland heeft een eet-cultuur waarin wijn vanzelfsprekend is, vooral in tavernes met meze. Lokale consumptie blijft hoog ondanks economische crisis. Buiten Griekenland is Assyrtiko van Santorini sinds 2010 een sommelier-favoriet geworden vanwege uniek mineraal-zilte profiel. Griekse wijnen zijn in Nederland vaak nog te vinden bij ondernemende wijnimporteurs in plaats van supermarkten.