Chile

Spaanse missionarissen plantten in 1551 de eerste wijngaarden voor sacramentswijn rond Santiago. In de jaren 1850 brachten Chileense ondernemers Bordeaux-druiven en -methoden naar het land — net voor phylloxera Europa verwoestte. Chili bleef phylloxera-vrij dankzij zijn natuurlijke isolatie (Andes oost, Pacific west, Atacama-woestijn noord, Patagonië zuid). Wijnstokken staan hier nog steeds op eigen voet, niet op Amerikaanse onderstammen.

In 1994 "herontdekte" een Franse ampelograaf dat wat Chili decennia voor Merlot aanzag, eigenlijk de uit Bordeaux verdwenen Carmenère was. Chili werd plotseling de grootste Carmenère-producent ter wereld. Kwaliteits- en exportgerichte modernisering volgde sinds 2000.

Chileense wijnstreken zijn mediterraan met grote dag-nacht-verschillen door koude Andes-luchten 's nachts. De Humboldt-stroom uit Antarctica koelt de kustregio's; Casablanca en San Antonio profiteren hiervan voor Sauvignon Blanc en Pinot Noir. Centrale Vallei (Maipo, Cachapoal, Colchagua, Maule) is warmer en geschikt voor Cabernet en Carmenère. Bijna alle Chileense wijnbouw is afhankelijk van irrigatie uit Andes-smeltwater.

Cabernet Sauvignon is de hoofd-druif (28 procent), gevolgd door Sauvignon Blanc, Merlot, Chardonnay en Carmenère. País — een oude inheemse rode druif, ook bekend als Mission of Listán Prieto — beleeft een renaissance via natuurwijnbouwers. Het hellingenklimaat van de Andes-uitlopers en koele kuststrook (Limarí, Aconcagua, Casablanca) levert aanzienlijk koelere stijlen dan de centrale vlaktes.

Chili exporteert meer dan zeventig procent van zijn productie — een van de hoogste percentages ter wereld. Binnenlandse consumptie is gematigd; bier en pisco zijn nog populair. Wijntoerisme groeit snel, vooral in Casablanca (een uur van Santiago en Valparaíso) en Colchagua. Chileense wijn is in Nederland een safe bet onder de twaalf euro voor Cabernet — bijna altijd technisch correct en fruit-gericht.